Θυμίαμα Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου (200 γρ.)

Κωδικός: AE1056
Διαθεσιμότητα: Σε απόθεμα
15.00€
Για Τηλεφωνικές Παραγγελίες από Άγιον Όρος: 23770 22389 (8:30 - 15:00)

«Κατευθυνθήτω η προσευχή μου ως θυμίαμα ενώπιον σου. Έπαρσις των χειρών μου, θυσία εσπερινή» (Ψαλμ. 140.2)

    Στην ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού, δεν υπάρχουν πολλά στοιχεία που να είναι τόσο δεμένα με τη θυσία και την πρόσφορα του ανθρώπου προς τον Θεό, όσο το φυσικό λιβάνι ή θυμίαμα και το μύρο, ως αναπαράσταση της ανθρώπινης προσευχής. Ειδικά για τους Έλληνες ορθόδοξους πέρα από τον καταφανή ρολό του θυμιάματος στην λειτουργική ζωή της εκκλησίας, είχε και βαρύνουσα σημασία στην λαϊκή ορθοπραξία, αφού αποτελούσαν μαζί με το άναμμα του καντηλιού τους δυο βασικούς παρανομαστές της καθημερινότητας.
    Από τα αρχαία χρόνια, το θυμίαμα ήταν γνωστό και για τις πολύ σημαντικές ιαματικές του ιδιότητες, πράγμα που το έκανε ιδιαιτέρως πολύτιμο, άρα και ακριβό. Η λέξη λιβάνι στα ελληνικά είναι παραφθορά της αραβικής λέξεως λούμπαν, που κυριολεκτικά σημαίνει γάλα, αφού οι κόμποι του λιβανιού πάνω στο δέντρο μοιάζουν με γάλα, όπως αυτό της συκιάς. Η συλλογή των κόμπων αυτών (ή δακρύων) γίνεται με τον ίδιο τρόπο που παίρνουμε τη μαστίχα στη Χίο, κάνοντας δηλαδή τομές στον φλοιό του δέντρου. Οι τομές αυτές γίνονται σε συγκεκριμένες χρονικές περιόδους του έτους και αφού πάρουμε το λιβάνι, τα αφήνουμε να αναρρώσουν για πέντε έως επτά χρόνια. Τα δέντρα, από τα οποία παίρνουμε την αρωματική αυτή ρητίνη ανήκουν στην οικογένεια Boswellia που φύεται σε αμμώδεις εκτάσεις στο νότο της Αραβικής χερσονήσου, της Σομαλίας, της Αιθιοπίας και των δυτικών Ινδιών. Η καλύτερη ποιότητα παράγεται στο δυτικό Ομάν (περιοχή Dofar) και την Υεμένη. Το φυσικό λιβάνι καίγεται είτε αυτούσιο όπως γινόταν από τα αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα, είτε με την μορφή του μοσχοθυμιάματος.
    Το μοσχοθυμίαμα όπως το γνωρίζει ο κόσμος σήμερα, είναι σχετικά πρόσφατη εξέλιξη (πριν 40 χρόνια) και προέρχεται από ανάμειξη αλεσμένου φυσικού λιβανιού με αρώματα σε συγκεκριμένες αναλογίες. Μετά το ζύμωμα αφήνεται να ηρεμίσει πριν το πλάσουν οι αγιορείτες πατέρες σε «μακαρόνια», τα όποια θα αφεθούν να «τραβήξουν», να χάσουν δηλαδή ένα μέρος της σχετικής τους υγρασίας και να σκληρύνουν. Στο τελικό στάδιο, τα «μακαρόνια» θα κοπούν σε μικρά κομματάκια και θα τοποθετηθούν σε σκόνη μαγνησίας, ώστε να μην κολάν μεταξύ τους.
    Μοσχοθυμίαμα έφτιαχναν από αιώνες στο Άγιον Όρος χρησιμοποιώντας κυρίως πέταλα λουλουδιών και θυμίαμα κοπανισμένο στο γουδί. Το αποτέλεσμα της ανάμειξης ήταν μια σκούρη μάζα, την οποία έβαζαν σε ταψιά για να στεγνώσει. Από την σκληρή αυτή μάζα, έσπαζαν μικρά κομμάτια και τα έκαιγαν σε μεγάλες γιορτές και πανηγύρια.

Καθαρό βάρος: 200 γρ.