Άγιος Παΐσιος Χειροποίητη Ασημένια Εικόνα

Ασημένια εικόνα με τον Άγιο Παΐσιο. Χειροποίητη ασημένια εικόνα πάνω σε φυσικό ξύλο, κατασκευασμένη με ασήμι 925^ο με τοπικές επιχρυσώσεις 22Κ. Το φυσικό ξύλο που χρησιμοποιείται για τη σύνθεση της εικόνας είναι οξιά από το Άγιον Όρος, ένα ξύλο που επιδέχεται τεχνικές παλαίωσης που προσδίδουν την αίσθηση του χρόνου, χωρίς να αλλοιώνεται η παράσταση που απεικονίζεται.

Οι απεικονίσεις των προσώπων, των χεριών, των φωτοστέφανων ή άλλων παραστάσεων απεικονίζονται σε άριστης ποιότητας και ευκρίνειας μεταξοτυπία με "ζωντανά" χρώματα. Το ασημένιο πλαίσιο της εικόνας συγκρατείται από καρφιά για να προσομοιάζει στις πρωτότυπες εικόνες. Στην πίσω πλευρά η εικόνα διαθέτει μικρό μεταλλικό κρίκο από πεταλόκαρφα ώστε να μπορεί να κρεμαστεί.

Σύντομος Βίος του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου

Ο Αρσένιος Εζνεπίδης, γνωστός αργότερα ως Άγιος Παΐσιος, γεννήθηκε το 1924 στα Φάρασα της Καππαδοκίας και βίωσε από νωρίς τη σκληρή προσφυγιά, καθώς η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα, μετά από τον ξεριζωμό από τη γη της Μικράς Ασίας. Τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε στην Κόνιτσα, όπου ανατράφηκε μέσα σε απλότητα, δυσκολίες αλλά και έντονη πίστη, στοιχεία που σημάδεψαν βαθιά την πορεία του. Από μικρός δεν ακολούθησε τον συνηθισμένο τρόπο ζωής της ηλικίας του, αλλά έδειχνε μια ιδιαίτερη στροφή προς την προσευχή, τη σιωπή και την πνευματική αναζήτηση. Παράλληλα εργάστηκε ως ξυλουργός, μαθαίνοντας μια τέχνη που του επέτρεπε να ζει λιτά και ανεξάρτητα, με έμφαση στην εργασία και όχι στην άνεση. Κατά τη στρατιωτική του θητεία, την περίοδο του εμφυλίου, υπηρέτησε ως ασυρματιστής και διακρίθηκε για το θάρρος, την ψυχραιμία και το ήθος του. Μετά την ολοκλήρωση της θητείας του, εγκατέλειψε σταδιακά την κοσμική ζωή και αφιερώθηκε στον μοναχισμό, τον οποίο επιθυμούσε από νεαρή ηλικία. Η μοναχική του πορεία τον οδήγησε σε διάφορα ασκητικά κέντρα, με κυριότερο το Άγιον Όρος, αλλά και τη Μονή Στομίου στην Κόνιτσα και την έρημο του Σινά. Σταδιακά έγινε γνωστός σε πολύ κόσμο καθώς άνθρωποι από παντού κατέφευγαν σε αυτόν για λόγο παρηγοριάς, συμβουλής και ελπίδας. Κοιμήθηκε το 1994 στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης και τιμάται από την Εκκλησία μας στις 12 Ιουλίου.