Άγιος Πορφύριος Ασημένια Εικόνα

Ασημένια εικόνα με τον Άγιο Πορφύριο. Χειροποίητη ασημένια εικόνα πάνω σε φυσικό ξύλο, κατασκευασμένη με ασήμι 925^ο με τοπικές επιχρυσώσεις 22Κ. Το φυσικό ξύλο που χρησιμοποιείται για τη σύνθεση της εικόνας είναι οξιά από το Άγιον Όρος, ένα ξύλο που επιδέχεται τεχνικές παλαίωσης που προσδίδουν την αίσθηση του χρόνου, χωρίς να αλλοιώνεται η παράσταση που απεικονίζεται.

Οι απεικονίσεις των προσώπων, των χεριών, των φωτοστέφανων ή άλλων παραστάσεων απεικονίζονται σε άριστης ποιότητας και ευκρίνειας μεταξοτυπία με "ζωντανά" χρώματα. Το ασημένιο πλαίσιο της εικόνας συγκρατείται από καρφιά για να προσομοιάζει στις πρωτότυπες εικόνες. Στην πίσω πλευρά η εικόνα διαθέτει μικρό μεταλλικό κρίκο από πεταλόκαρφα ώστε να μπορεί να κρεμαστεί.

Σύντομος Βίος του Αγίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου

Ο Όσιος Γέροντας Πορφύριος, που ονομαζόταν Ευάγγελος Μπαϊρακτάρης, γεννήθηκε το 1906 στην Εύβοια, σε μια φτωχή αλλά πολύ πιστή οικογένεια. Οι γονείς του ήταν άνθρωποι με αγάπη για τον Θεό, ενώ ο πατέρας του είχε φύγει στην Αμερική για να δουλέψει και να στηρίξει την οικογένεια. Ο Ευάγγελος μεγάλωσε μέσα στη φτώχεια και από πολύ μικρός αναγκάστηκε να δουλέψει για να βοηθήσει. Δεν πρόλαβε να μορφωθεί πολύ και έζησε δύσκολα παιδικά χρόνια, δουλεύοντας από χωριό σε πόλη. Σε ηλικία περίπου 12 ετών, άφησε κρυφά το σπίτι του και πήγε στο Άγιον Όρος, γιατί ήθελε να ζήσει όπως οι ασκητές που θαύμαζε. Εκεί μπήκε σε μοναστήρι και υπάκουσε με αγάπη και σεβασμό σε δύο αυστηρούς Γέροντες. Σε ηλικία 14 ετών έγινε μοναχός με το όνομα Νικήτας. Στα 19 του αρρώστησε σοβαρά και αναγκάστηκε να φύγει από το Άγιον Όρος και να επιστρέψει στην Εύβοια. Εκεί έζησε σε μοναστήρια και σύντομα χειροτονήθηκε ιερέας, παίρνοντας το όνομα Πορφύριος. Από τότε άρχισε να βοηθά ανθρώπους ως πνευματικός και εξομολόγος. Αργότερα εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, στην Πολυκλινική, όπου για πολλά χρόνια βρισκόταν δίπλα σε αρρώστους και ανθρώπους που υπέφεραν. Τα επόμενα χρόνια έζησε σε διάφορους χώρους προσευχής, μέχρι που κατέληξε στο Μήλεσι, όπου άρχισε να χτίζει μοναστήρι, παρόλο που ήταν άρρωστος και είχε σοβαρά προβλήματα υγείας. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ήταν πολύ δύσκολα, αλλά εκείνος ήθελε να επιστρέψει στο Άγιον Όρος, όπου είχε ξεκινήσει την μοναχική του πορεία. Τελικά εκεί επέστρεψε και εκοιμήθη το 1991, μέσα σε προσευχή και ειρήνη. Η Εκκλησία τον αναγνώρισε επίσημα ως Άγιο το 2013 και τον τιμά κάθε χρόνο στις 2 Δεκεμβρίου.