Εικόνα με τους Αγίους Θεοδώρους Τήρων και Στρατηλάτη

Σκαφτή μεταξοτυπία με τον Άγιο Θεόδωρο τον Στρατηλάτη και τον Άγιο Θεόδωρο τον Τήρωνα. Το φόντο της εικόνας είναι χρυσό και έχει κόκκινο περίγραμμα. Μπορεί να κρεμαστεί σε τοίχο ή να σταθεί σε επίπεδη επιφάνεια με τη βοήθεια του στατήρα που διαθέτει.

Σύντομος βίος με τους Αγίους Θεοδώρους

Ο Άγιος Θεόδωρος ο Τήρων καταγόταν από την περιοχή της Αμάσειας στον Πόντο και έζησε στα χρόνια που οι Χριστιανοί περνούσαν σκληρές διώξεις, γύρω στα τέλη του 3ου και αρχές του 4ου αιώνα. Από μικρός φαίνεται πως είχε στρατιωτική φύση και γι’ αυτό μπήκε στον ρωμαϊκό στρατό ως νεοσύλλεκτος (γι’ αυτό και ονομάζεται «Τήρων»). Ήταν δυνατός, θαρραλέος και γρήγορα έγινε γνωστός για τον χαρακτήρα και την ανδρεία του. Παρότι ζούσε μέσα σε έναν στρατό που λάτρευε τα είδωλα, εκείνος είχε κρατήσει μέσα του τη χριστιανική πίστη. Δεν την έκρυβε όταν ερχόταν η ώρα της αλήθειας, ακόμη κι αν ήξερε ότι αυτό μπορούσε να του κοστίσει τη ζωή. Κάποια στιγμή, όταν του ζητήθηκε να θυσιάσει στα είδωλα, αρνήθηκε με θάρρος. Δεν προσπάθησε να ξεφύγει ούτε να δικαιολογηθεί· στάθηκε σταθερός σε αυτό που πίστευε. Αυτή η στάση του τον έφερε σε σύγκρουση με τις αρχές. Τον συνέλαβαν και τον βασάνισαν πολύ σκληρά για να τον αναγκάσουν να αλλάξει γνώμη. Παρ’ όλα αυτά δεν λύγισε. Τελικά οδηγήθηκε στον θάνατο, μένοντας πιστός μέχρι τέλους. Η μνήμη του τιμάται στις 17 Φεβρουαρίου. 

Άγιος Θεόδωρος ο Στρατηλάτης ήταν ένας νεαρός στρατιωτικός που έζησε στα χρόνια των μεγάλων διωγμών κατά των χριστιανών, στις αρχές του 4ου αιώνα. Ξεχώριζε για τη μόρφωση, την ευγένεια και το θάρρος του, στοιχεία που τον έκαναν ιδιαίτερα αγαπητό στους γύρω του. Παρότι είχε υψηλή θέση στον στρατό, δεν εγκατέλειψε ποτέ την πίστη του στον Χριστό. Όταν του ζητήθηκε να συμμετάσχει σε θρησκευτικές πράξεις της ρωμαϊκής λατρείας, εκείνος αρνήθηκε σταθερά, δείχνοντας ότι δεν ήταν διατεθειμένος να αλλάξει τα πιστεύω του. Σε μια χαρακτηριστική πράξη του, πήρε τα χρυσά και αργυρά αγάλματα των θεών τα κομμάτιασε και τα χρησιμοποίησε για να βοηθήσει φτωχούς ανθρώπους, κάτι που προκάλεσε την έντονη αντίδραση των αρχών. Η στάση του αυτή τον οδήγησε στη φυλακή και στη συνέχεια σε βασανιστήρια, με σκοπό να αναγκαστεί να αρνηθεί την πίστη του. Παρά τις πιέσεις και τα μαρτύρια, δεν λύγισε και παρέμεινε σταθερός μέχρι το τέλος της ζωής του, όπου και θανατώθηκε. Μετά τον θάνατό του, η Εκκλησία τίμησε τη μνήμη του ως μάρτυρα της πίστης, και η ιστορία του διαδόθηκε ευρέως στους χριστιανούς ως παράδειγμα δύναμης ψυχής και αφοσίωσης. Η μνήμη του τιμάται στις 8 Φεβρουαρίου.