Αναζήτηση - Σελίδα 16

Βρέθηκαν 348 άρθρα

Φίλτρα

Κατηγορία

Παναγία Γερόντισσα Θαυματουργή Εικόνα στη Μονή Παντοκράτορος

Πού βρισκόταν η εικόνα της Παναγίας Γερόντισσας Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Γερόντισσας είναι η εφέστια εικόνα της Ιεράς Μονής Παντοκράτορος στο Άγιον Όρος. Η παράδοση αναφέρει πως η εικόνα της Παναγίας ήταν δώρο του αυτοκράτορα του Βυζαντίου, Αλέξιου A' του Κομνηνού προς την Ιερά Μονή. Το πρώτο θαύμα της Παναγίας Γερόντισσας Το πρώτο θαύμα που επιτέλεσε η σεπτή εικόνα της Παναγίας Γερόντισσας σημειώθηκε κατά την περίοδο της βασιλείας του Αλέξιου A' του Κομνηνού. Το αρχικό μονύδριο προβλεπόταν να χτιστεί περίπου 500 μέτρα μακριά από την σημερινή τοποθεσία της Ιεράς Μονής Παντοκράτορος. Όταν όμως οι εργάτες άρχισαν το χτίσιμο, η εικόνα μαζί με τα εργαλεία των οικοδόμων εξαφανίζονταν με μυστηριώδη τρόπο. Το πρωί καθώς αναζητούσαν τα εργαλεία, τα έβρισκαν στη θέση όπου σήμερα βρίσκεται η Ιερά Μονή Παντοκράτορος. Έτσι, συνειδητοποίησαν πως ήταν θέλημα της Θεοτόκου να ανεγερθεί η Μονή σε εκείνο το σημείο που είναι σήμερα. Διαβάστε εδώ: Ιερά Μονή Παντοκράτορος: η ιστορία της Μονής με την Παναγία Γερόντισσα Το θαύμα με τον γέροντα ηγούμενο Κάποτε στο μοναστήρι ζούσε ένας ενάρετος και ηλικιωμένος ηγούμενος, ο οποίος είχε φτάσει κοντά στο τέλος της επίγειας ζωής του. Με θεία αποκάλυψη για τον χρόνο του θανάτου του, αποφάσισε να μεταλάβει τα Άχραντα Μυστήρια. Με αφορμή αυτό το γεγονός, ζήτησε από τον ιερομόναχο που τελούσε τη Θεία Λειτουργία, να συντομεύσει την Ακολουθία ώστε να προλάβει να κοινωνήσει. Ωστόσο, ο ιερομόναχος δεν έλαβε υπόψη την παράκληση του γέροντα και συνέχισε τη Θεία Λειτουργία με τον συνηθισμένο ρυθμό. Γιατί η εικόνα της Παναγίας ονομάστηκε Γερόντισσα Εκείνη τη στιγμή, ακούστηκε μία φωνή από την ιερή εικόνα της Θεοτόκου, η οποία πρόσταζε τον ιερομόναχο να επιταχύνει την τέλεση της Θείας Λειτουργίας ώστε να προλάβει ο ηγούμενος να κοινωνήσει. Πράγματι, μόλις ο ηγούμενος μετέλαβε των Αχράντων Μυστηρίων, αναπαύθηκε εν ειρήνη. Μέχρι τότε, δεν είχε αποδοθεί κάποιο προσωνύμιο στην Υπεραγία Θεοτόκο. Με αφορμή το θαύμα που συνέβη με τον γέροντα ηγούμενο, της δόθηκε το όνομα Γερόντισσα. Τι απεικονίζει η εικόνα της Παναγίας Γερόντισσας Η εικόνα της Παναγίας Γερόντισσας απεικονίζει τη Θεοτόκο σε ολόσωμη μορφή χωρίς τον Ιησού Χριστό, ενώ βρίσκεται σε στάση προσευχής. Η έκφραση της αποπνέει γλυκύτητα και ευφροσύνη, προκαλώντας αισθήματα χαράς και ελπίδας σε κάθε πιστό που την αντικρίζει. Βρείτε εδώ: Εικόνες με την Παναγία Γερόντισσα. Γιατί υπάρχει πιθάρι στην εικόνα της Παναγίας Γερόντισσας Αργότερα, η εικόνα ανακαινίστηκε και της προστέθηκε ένα νέο,περίτεχνο, αργυρό κάλυμμα κατασκευασμένο σύμφωνα με την επιθυμία της ίδιας της Παναγίας. Τα έξοδα αυτής της ανακαίνισης καλύφθηκαν από μία αρχόντισσα της Κωνσταντινούπολης. Το θαύμα με το πιθάρι και το λάδι Στην εικόνα της Παναγίας Γερόντισσας, πάνω στο περίτεχνο κάλυμμά της προστέθηκε ένα πιθάρι σε ανάμνηση του θαύματος που είχε προηγηθεί. Κατά τον 17ο αιώνα, η Ιερά Μονή Παντοκράτορος βίωνε δύσκολες καταστάσεις όσον αφορά τις προμήθειές της. Οι ελλείψεις ήταν μεγάλες, με αποτέλεσμα κάποιοι μοναχοί να εγκαταλείψουν το μοναστήρι. Σε αυτήν την κρίσιμη κατάσταση, ο ηγούμενος της Μονής προσευχόταν στην Υπεραγία Θεοτόκο να τους βοηθήσει, εναποθέτωντας όλες τις ελπίδες του στην Έφορο του Αγίου Όρους. Ένα πρωί λοιπόν οι Πατέρες αντίκρισαν λάδι να ρέει από την είσοδο της αποθήκης, όπου ήταν τοποθετημένα τα άδεια πιθάρια. Όταν μπήκαν μέσα, είδαν το θαύμα με τα ίδια τους τα μάτια! Ένα από τα πιθάρια, το οποίο σώζεται μέχρι και σήμερα, είχε άφθονο λάδι το οποίο έρρεε ασταμάτητα προς τα έξω. Με αυτό το λάδι που ξεχείλιζε, οι μοναχοί γέμισαν όλα τα άδεια πιθάρια. Όταν γέμισε και το τελευταίο πιθάρι, η ροή του λαδιού σταμάτησε. Πού βρίσκεται σήμερα η εικόνα της Παναγίας Γερόντισσας Σήμερα, η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Γερόντισσας φυλάσσεται έξω από το Ιερό Βήμα, συγκεκριμένα στην αριστερή κολόνα του κυρίως Ναού. Εκεί, οι πιστοί και οι επισκέπτες της Ιεράς Μονής Παντοκράτορος την προσκυνούν και την δοξάζουν με ευλάβεια. Πότε εορτάζει η Παναγία Γερόντισσα Η Σύναξη της Παναγίας Γερόντισσας τιμάται από την Εκκλησία μας στις 2 Δεκεμβρίου εκάστοτε έτους. Βρείτε εδώ: Εικόνες με την Παναγία Γερόντισσα.

Πότε πανηγυρίζουν τα μοναστήρια στο Άγιον Όρος (πίνακας)

Πότε πανηγυρίζουν τα μοναστήρια του Αγίου Όρους με το παλιό και νέο ημερολόγιο Η πανήγυρις, ένα ιδιαίτερο γεγονός πνευματικής και θρησκευτικής σημασίας, αποτελεί την ετήσια εορταστική σύναξη ενός αγιορείτικου σκηνώματος. Όλα τα οικήματα του Αγίου Όρους διοργανώνουν πανηγύρεις την ημέρα μνήμης του Αγίου στον οποίο είναι αφιερωμένος ο ναός κάθε σκηνώματος. Πώς διοργανώνονται οι γιορτές στο Άγιον Όρος Η πρόσκληση για το κάθε πανηγύρι απευθύνεται σε όλους, είτε με επιστολές από τις Μονές και τις Σκήτες, είτε προφορικά από τα Κελλιά. Μέσω επίσημων επιστολών, προσκαλούνται ιδιαίτερα ο Αρχιερέας, τα μέλη της Ιεράς Κοινότητας, οι εκπρόσωποι των πολιτικών και αστυνομικών αρχών, οι ψάλτες και οι λοιποί διακονητές. Η πανήγυρις ξεκινά την προηγούμενη ημέρα της εορτής με τον Εσπερινό και κορυφώνεται με την Αγρυπνία. Αμέσως μετά την Αγρυπνία, τελείται η Θεία Λειτουργία και ακολουθεί το κοινό γεύμα, η γνωστή ως «Τράπεζα της Αγάπης», όπου συμμετέχουν όλοι οι παριστάμενοι προσκυνητές. Πώς γίνονται τα πανηγύρια στο Άγιον Όρος Τα κύρια χαρακτηριστικά μιας αγιορείτικης πανήγυρις είναι οι επιβλητικές κωδωνοκρουσίες, οι χαρμόσυνες ψαλμωδίες, καθώς και η έπαρση της βυζαντινής και της ελληνικής σημαίας. Στα κύρια χαρακτηριστικά ανήκουν επίσης η άφθονη χρήση μοσχοθυμιάματος, η διακόσμηση της εισόδου με κλαδιά δάφνης, η παράθεση γευμάτων, τα φιλόξενα λόγια και οι ευχές. Τέλος, είναι η εκφώνηση του εορταστικού λόγου, η προσφορά κερασμάτων, οι γενναιόδωρες ευλογίες και η χαρίτωση των ψυχών από τις θείες δωρεές. Ποιες είναι οι ημερομηνίες των πανηγυριών στα μοναστήρια του Αγίου Όρους Παρακάτω παρατίθενται όλες οι ημερομηνίες των πανηγυριών των μοναστηριών του Αγίου Όρους, σύμφωνα με το Ιουλιανό και το Νέο Διορθωμένο Ιουλιανό Ημερολόγιο. Η πρώτη ημερομηνία αφορά το Ιουλιανό ημερολόγιο και η δεύτερη ημερομηνία αφορά το Νέο Διορθωμένο Ιουλιανό Ημερολόγιο. Τα πανηγύρια με το Ιουλιανό και Νέο Διορθωμένο Ιουλιανό Ημερολόγιο Ι.Μ. Μεγίστης Λαύρας: πανηγυρίζει 5 Ιουλίου - 18 Ιουλίου ♰ Άγιος Αθανάσιος Αθωνίτης Ι.Μ. Βατοπαιδίου: πανηγυρίζει 25 Μαρτίου - 7 Απριλίου ♰ Ευαγγελισμός της Θεοτόκου Ι.Μ. Ιβήρων: πανηγυρίζει 15 Αυγούστου - 28 Αυγούστου ♰ Κοίμηση της Θεοτόκου Ι.Μ. Χιλανδαρίου: πανηγυρίζει 21 Νοεμβρίου - 4 Δεκεμβρίου ♰ Εισόδια της Θεοτόκου Ι.Μ. Διονυσίου: πανηγυρίζει 24 Ιουνίου - 7 Ιουλίου ♰ Γενέσιο του Τιμίου Προδρόμου Ι.Μ. Κουτλουμουσίου: πανηγυρίζει 6 Αυγούστου - 19 Αυγούστου ♰ Μεταμόρφωση του Σωτήρος Ι.Μ. Παντοκράτορος: πανηγυρίζει 6 Αυγούστου - 19 Αυγούστου ♰ Μεταμόρφωση του Σωτήρος Ι.Μ. Ξηροποτάμου: πανηγυρίζει 9 Μαρτίου - 22 Μαρτίου ♰ Άγιοι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες Ι.Μ. Ζωγράφου: πανηγυρίζει 23 Απριλίου - 6 Μαΐου ♰ Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος Ι.Μ. Δοχειαρίου: πανηγυρίζει 8 Νοεμβρίου - 21 Νοεμβρίου ♰ Σύναξη Αγίων Ασωμάτων Δυνάμεων Ι.Μ. Καρακάλλου: πανηγυρίζει 29 Ιουνίου - 12 Ιουλίου ♰ Απόστολοι Πέτρος και Παύλος Ι.Μ. Φιλοθέου: πανηγυρίζει 25 Μαρτίου - 7 Απριλίου ♰ Ευαγγελισμός της Θεοτόκου Ι.Μ. Σίμωνος Πέτρας: πανηγυρίζει 25 Δεκεμβρίου - 7 Ιανουαρίου ♰ Κατά σάρκας Γέννηση του Κυρίου Ι.Μ. Αγίου Παύλου: πανηγυρίζει 2 Φεβρουαρίου - 15 Φεβρουαρίου ♰ Υπαπαντή του Κυρίου Ι.Μ. Σταυρονικήτα: πανηγυρίζει 6 Δεκεμβρίου - 19 Δεκεμβρίου ♰ Άγιος Νικόλαος Ι.Μ. Ξενοφώντος: πανηγυρίζει 23 Απριλίου - 6 Μαΐου ♰ Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος Ι.Μ. Γρηγορίου: πανηγυρίζει 6 Δεκεμβρίου - 19 Δεκεμβρίου ♰ Άγιος Νικόλαος Ι.Μ. Εσφιγμένου: πανηγυρίζει 39 ημέρες μετά το Άγιο Πάσχα ♰ Ανάληψη του Κυρίου Ι.Μ. Παντελεήμονος: πανηγυρίζει 27 Ιουλίου - 9 Αυγούστου ♰ Άγιος Παντελεήμων Ι.Μ. Κωνσταμονίτου: πανηγυρίζει 27 Δεκεμβρίου - 9 Ιανουαρίου ♰ Άγιος Πρωτομάρτυρας Στέφανος Αναλυτικός πίνακας με τα στοιχεία για τα πανηγύρια στις Αγιορείτικες Μονές Διαβάστε εδώ: Πώς Μπορώ να Επισκεφθώ το Άγιον Όρος - Όλη η Διαδικασία για την έκδοση Διαμονητήριου από το Γραφείο Προσκυνητών Διαβάστε εδώ: Άγιον Όρος: Πότε Ιδρύθηκε - Σύντομη Ιστορία

Εικόνα με τον γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή σε γαλάζιο φόντο.

Προσευχή του Οσίου Ιωσήφ του Ησυχαστή: Δέσποτα γλυκύτατε Kύριε ημών Iησού Xριστέ

Δέσποτα γλυκύτατε Kύριε ημών Iησού Xριστέ,εξαπόστειλον την αγίαν σου χάριν και λύσον με έκ τωνδεσμών της αμαρτίας. Φώτισον μου το σκότος της ψυχήςόπως κατανοήσω το Σόν άπειρον έλεος, και αγαπήσωκαι ευχαριστήσω αξίως Σε τον γλυκύτατον Σωτήρα μου,τον άξιον πάσης αγάπης και ευχαριστίας. Nαι αγαθέ ευεργέτα μου και πολυεύσπλαχνε Kύριε·μή απώση αφ’ ημών το σόν έλεος, αλλά σπλαχνίσθητιτο Σον πλάσμα. Γινώσκω, Kύριε, το βάρος των ημών πλημμελημάτων,αλλά είδον και τον Σόν ανείκαστον έλεος. Θεωρώ τοσκότος της αναισθήτου μου ψυχής, αλλά πιστεύω μεχρήστας ελπίδας, αναμένων θειόν Σου φωτισμόν καιτην απαλλαγήν των πονηρών ου κακών και ολεθρίωνπαθών· τη πρεσβεία της γλυκυτάτης Σου MητρόςΔεσποίνης ημών Θεοτόκου και Aειπαρθένου Mαρίαςκαι πάντων των Aγίων. Aμήν

Παναγία Γοργοϋπήκοος Θαυματουργή Εικόνα στη Μονή Δοχειαρίου

Η εικόνα της Παναγίας Γοργοεπήκοου αποτελεί μία από τις πλέον γνωστές θαυματουργές εικόνες, μαζί με την εικόνα της Παναγίας Πορταΐτισσας, οι οποίες φυλάσσονται στο Άγιον Όρος. Πού βρίσκεται η εικόνα της Παναγίας Γοργοεπηκόου Η εικόνα της Παναγίας Γοργοεπηκόου βρίσκεται στην Ιερά Μονή Δοχειαρίου και αρχικά φυλασσόταν σε χώρο δεξιά από την Τράπεζα. Αργότερα, χτίστηκε ένα ιδιαίτερο εκκλησάκι κοντά σε αυτό το σημείο προς τιμήν της, όπου η ιερή εικόνα μεταφέρθηκε και έκτοτε φυλάσσεται εκεί. Σε αυτό το εκκλησάκι τελείται η Θεία Λειτουργία δύο φορές την εβδομάδα, πραγματοποιούνται οι κουρές των μοναχών, ενώ καθημερινά πρωί και βράδυ γίνονται οι παρακλήσεις μπροστά από την εικόνα της Παναγίας. Σύμφωνα με το ιστορικό της Μονής, η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας "λάμπει ως πολύφωτος σελήνη, σαν άριστος κυβερνήτης και σοφός οικονόμος το διακυβερνά". Στο Συναξάρι της Μονής Δοχειαρίου αναφέρεται από τον Όσιο Νικόδημο, πως η αγία εικόνα της Παναγίας Γοργοϋπήκοου είχε αγιογραφηθεί από τον κτήτορα της Μονής, Νεόφυτο, τον 11ο αιώνα. Βρείτε εδώ το άρθρο: Ιερά Μονή Δοχειαρίου: το Μοναστήρι των Αρχαγγέλων και των Στρατιωτικών Αναταραχή στο εσωτερικό της Ιεράς Μονής Δοχειαρίου Ο Όσιος Νικόδημος αναφέρει πως το 1646 μ.Χ. ήταν μια δυσμενής χρονιά για την Ιερά Μονή Δοχειαρίου. Οι μοναχοί δεν κατάφεραν να συγκεντρώσουν το ποσό για την αποπληρωμή των φόρων στους Οθωμανούς, γεγονός που δημιουργούσε ιδιαίτερη ανασφάλεια και αναταραχή στο εσωτερικό της μονής. Η κατάσταση αυτή φαίνεται πως επηρέασε και την εκτέλεση των καθηκόντων των μοναχών. Την περίοδο εκείνη συνέβη το εξής περιστατικό. Ο τραπεζάρης της μονής, ονόματι Νείλος, περνούσε διαρκώς μπροστά από την εικόνα της Παναγίας Γοργοϋπήκοου, κρατώντας αναμμένα δαδιά στα χέρια του. Η παρέμβαση της Θεοτόκου Ένα βράδυ, όταν ο τραπεζάρης πέρασε όπως συνήθιζε από την ιερή εικόνα της Θεοτόκου με αναμμένα δαδιά, άκουσε μία φωνή να του λέει: «Μην περνάς από εκεί και μαυρίζεις τον τόπο με καπνό». Ο μοναχός νόμισε πως κάποιος άνθρωπος τον φώναξε και αγνόησε τη φωνή χωρίς να δώσει βαρύτητα στα λόγια. Όταν όμως συνέχισε να περνάει τακτικά μπροστά από την ιερή εικόνα της Θεοτόκου με τον ίδιο τρόπο, άκουσε πάλι μία φωνή να του λέει: «Ώ Μοναχέ αμόναχε, έως πότε θα συνεχίσεις να καπνίζεις τη μορφή μου και να με μαυρίζεις ατιμώντας με;». Ταυτόχρονα, με το άκουσμα της φωνής, ο δύσμοιρος μοναχός έχασε το φως του και έμεινε τυφλός! Ο τραπεζάρης σύντομα συνειδητοποίησε το βαρύτατο σφάλμα που είχε διαπράξει, ότι δηλαδή υποτίμησε τη φωνή της Παναγίας και δεν υπάκουσε στην εντολή. Αμέσως κατασκεύασε ένα στασίδι, το οποίο χρησιμοποιούσε για να προσεύχεται αδιάκοπα μπροστά από την ιερή εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου. Βρείτε εδώ: Παρακλητικός Κανών και Χαιρετιστήριοι Οίκοι της Παναγίας Γοργοϋπηκόου Γιατί η Παναγία ονομάστηκε Γοργοϋπήκοος Ο μοναχός εκληπαρούσε την Υπεραγία Θεοτόκο να τον συγχωρέσει για το αμάρτημά του και να του χαρίσει ξανά το φως του.Πραγματικά η Θεοτόκος εισάκουσε τις προσευχές του και του είπε τα εξής λόγια: «Ιδού, από σήμερα σου χαρίζω το φως και πρόσεξε στο εξής να μην περάσεις με αναμμένα δαδιά, γιατί εγώ είμαι η Κυρία της Μονής αυτής και γοργά υπακούω σ' εκείνους που με επικαλούνται και τους χαρίζω τα προς σωτηρία αιτήματά τους, διότι καλούμαι Γοργοϋπήκοος». Αξίζει να σημειωθεί πως η πρώτη αγιογραφία της Παναγίας στη Μονή Δοχειαρίου πραγματοποιήθηκε το 1563 μ.Χ.. Στην αγιογραφία αναφερόταν η Παναγία ως Βρεφοκρατούσα, Φοβερά Προστασία και Γοργοϋπήκοος. Ωστόσο, όταν απευθύνθηκε στον μοναχό, χρησιμοποίησε μόνο ένα από τα τρία επωνύμια και αποκάλεσε τον εαυτό της Γοργοϋπήκοο, θέλοντας να δείξει πως ανταποκρίνεται γρήγορα στις προσευχές των χριστιανών που καταφεύγουν σε αυτή για βοήθεια. Από τότε και μέχρι σήμερα, η Παναγία ονομάζεται Γοργοϋπήκοος ή Γοργοεπήκοος καθώς, εκτός από την άμεση ανταπόκριση στις προσευχές των πιστών, θέλει να δείξει πως η υπακοή είναι το πιο σημαντικό εφόδιο για τη σωτηρία των ανθρώπων. Βρείτε εδώ: Αγιογραφίες με την Παναγία Γοργοεπήκοο Το μήνυμα της Θεοτόκου προς όλους τους ανθρώπους Μετά το θαύμα της αποκατάστασης της όρασης του τυφλού μοναχού, η Θεοτόκος θέλησε να μεταδώσει ένα ακόμη μήνυμα για την ιδιότητά της, η οποία υποστηρίζει την πνευματική ανάπτυξη και σωτηρία των ανθρώπων. Και όπως υπάκουσε στα λόγια του Αρχάγγελου Γαβριήλ και συνέβαλε στη σωτηρία μας, έτσι και τώρα, υπακούοντας στα αιτήματά μας, επαναλαμβάνει με ταπείνωση: «ιδού η δούλη Κυρίου». Έτσι, η Παναγία βοηθάει και σώζει γρήγορα όσους με πίστη καταφεύγουν σε αυτήν και την τιμούν ως Γοργοϋπήκοο. Βρείτε εδώ: Ασημένιο Μενταγιόν με την Παναγία Γοργοεπήκοο Βρείτε εδώ: Κομποσκοίνι Κερωμένο με την Παναγία Γοργοϋπήκοο Τα θαύματα της Παναγίας Γοργοϋπήκοου Η εικόνα της Παναγίας Γοργοϋπήκοου είναι μία από τις πιο σημαντικές εικόνες του Αγίου Όρους, καθώς έχει επιτελέσει αναρίθμητα θαύματα. Σύμφωνα με το αρχείο της Μονής, η Παναγία Γοργοϋπήκοος θεραπεύει τους πιστούς από διάφορες ασθένειες, ανακουφίζει από τον πονοκέφαλο και την κούραση, βοηθάει ζευγάρια που αντιμετωπίζουν δυσκολία στην τεκνοποίηση και φανερώνει αντικείμενα που έχουν χαθεί. Ακόμη, η Παναγία Γοργοϋπήκοος προστατεύει τους ναυτικούς στη θάλασσα, βοηθάει τους γεωργούς στα χωράφια, χαρίζει το φως στους τυφλούς και ησυχάζει τους φυλακισμένους. Όλα αυτά τα θαύματα και άλλα πολλά είναι καταγεγραμμένα στην Ιερά Μονή Δοχειαρίου. Πότε εορτάζει η Παναγία Γοργοεπήκοο Η Εκκλησία μας τιμά την Παναγία Γοργοεπήκοο στη 1 Οκτωβρίου. Βρείτε εδώ: Εικόνες με την Παναγία Γοργοεπήκοο Βρείτε εδώ: Παρακλητικός Κανών Παναγίας Γοργοϋπηκόου (τσέπης)

Προσευχή της Όπτινα

Κύριε, βοήθησέ με να αντιμετωπίζω με ψυχική γαλήνη όλα όσα μου φέρνει η σημερινή ημέρα. Βοήθησέ με να αφήνω τον εαυτό μου ολοκληρωτικά στο άγιο θέλημά Σου. Όποιες ειδήσεις κι αν λάβω, δίδαξέ με να τις δεχθώ με ηρεμία και με την πεποίθηση ότι προέρχονται από Σένα. Καθοδήγησε τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου. Μη με αφήνεις να ξεχνάω, ότι τα πάντα προέρχονται από Σένα. Δίδαξέ με, να συμπεριφέρομαι σε όλους με ευθύτητα και σύνεση, ώστε να μην συγχύζω και στεναχωρώ κανέναν. Δός μου την δύναμη να υποφέρω τον κόπο της ημέρας. Δίδαξέ με, να προσεύχομαι, να πιστεύω, να υπομένω, να συγχωρώ και να αγαπώ. Αμήν.

Γέρων Σωφρόνιος Σαχάρωφ του Έσσεξ - Elder Sofronios of Essex

Γέρων Αμβρόσιος ο Αγιορείτης

Ο μακαριστός π. Αμβρόσιος, κατά κόσμον Σπυρίδων Λάζαρης, γεννήθηκε στο χωριό Λαζαράτα της Λευκάδος από γονείς ευσεβείς, τον διδάσκαλο Παναγιώτη Λάζαρη και την Λουΐζα. Ήταν το τέταρτο τέκνο της πολύτεκνης αυτής οικογένειας. Από την νηπιακή του ηλικία ο μικρός Σπυρίδων χαρακτηριζόταν από την ηρεμία του χαρακτήρα του και την αγάπη του προς την Εκκλησία. Το ήθος του σμίλευσε η ευλαβής μητέρα του, η οποία λόγω της απουσίας του συζύγου της στους πολέμους, είχε αναλάβει όλο το βάρος της ανατροφής των τέκνων. Ο Σπυρίδων τελείωσε μόνο δύο τάξεις του Δημοτικού Σχολείου, διότι εν τω μεταξύ έπρεπε να βοηθάει την μητέρα του στις αγροτικές εργασίες. Όταν ήλθε ο καιρός κατετάγη στις τάξεις του Στράτου και υπηρέτησε τρία χρόνια στα ανάκτορα ως εύζωνας, καθότι ήταν υψηλός, ευθυτενής και όμορφος νέος. Σε ένα διάλογο, που είχα με τον μακαριστό γέροντα μου διηγήθηκε ότι μετά την στρατιωτική του θητεία (ήταν Τσολιάς στην ανακτορική φρουρά), ήθελε να πάει στο Άγιο Όρος. Δεν ήξερε, όμως, που και πως να πάει. Τότε του εμφανίστηκε ένας νέος περίπου 25 ετών και του είπε: «Γνωρίζω τους τόπους, έλα μαζί μου». Έτσι και έγινε. Ξεκίνησαν μαζί, πήγαν στο λιμάνι και μπήκαν στο πλοίο. Φθάσαμε στη Δάφνη και από κει περπατώντας προχωρήσαμε μέσα στο Άγιο Όρος. Όσο ήταν μαζί μου, αισθανόμουν μεγάλη ασφάλεια. Προχωρώντας μου έδειξε την Μονή Ξηροποτάμου, όπου τιμούν τους Αγίους 40 μάρτυρες. Με ρώτησε, αν ήθελα να προσκυνήσουμε και εγώ δέχτηκα. Μπήκαμε στον Ναό (στο καθολικό της Μονής) και ενώ ασπαζόμουν την εικόνα, μας περικύκλωσαν 40 νέοι άνδρες. Τότε ο νέος μου είπε ότι “είναι οι Σαράντα Άγιοι Μάρτυρες και χαίρονται γιατί θα γίνεις μοναχός”. Από εκεί συνεχίσαμε το δρόμο και φτάσαμε στις Καρυές και κατόπιν στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου. Εδώ ο νέος σταμάτησε, μου έδειξε την Ιερά Μονή και μου είπε: “Εδώ, θα μείνεις, Σπύρο. θα γίνεις μοναχός, Θα κάνεις υπομονή και υπακοή στο γέροντα” …κι εξαφανίστηκε». Φαίνεται ότι αυτός ήταν άγγελος Κυρίου, ο φύλακάς του άγγελος. Έμεινε σε αυτό το μοναστήρι ο Δόκιμος Σπυρίδων και σε ηλικία 25 ετών γίνεται μοναχός με το όνομα Χαρίτων. Ένα βράδυ ο ηγούμενος λέει στον μοναχό Χαρίτωνα να διαβάσει την 9η στο νάρθηκα. Εκείνος, καθώς ήταν αγράμματος, προσπάθησε να διαβάσει, αλλά είχε μεγάλη δυσκολία. Ο ηγούμενος αγανάκτησε και τον έδιωξε λέγοντάς του ονειδιστικά να πάει στο κελί του. Το ίδιο βράδυ, ενώ προσευχόταν, του εμφανίστηκε η Παναγία και με τη χάρη της σε μία μόνο νύχτα έμαθε το ψαλτήρι από μνήμης. Κατέστη θεοδίδακτος και θυμίζει σε όλους τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, που είχε μεγάλη δυσκολία στη μάθηση όταν ήταν παιδάκι. Οι δικοί του τον πήγαν σε κάποια Μονή, προσευχήθηκαν στην Παναγία και του υπέδειξαν να κάνει κάθε βράδυ τρεις μετάνοιες στην Παναγία και να την παρακαλεί να τον κάνει καλό μαθητή. Έγινε έτσι ο πρώτος μαθητής. Όποτε, όμως, ξεχνούσε τις μετάνοιές του, δεν έπαιρνε καλό βαθμό. Κάποτε ο γέροντας χτύπησε το πόδι του, πήγε στο νοσοκομείο, όπου του έβαλαν πλατίνα στο γοφό. Πονούσε, όμως, πολύ. Ο τότε Μητροπολίτης Ελβετίας Δαμασκηνός τον πήρε στην Ελβετία να τον δούνε εκεί οι γιατροί. Τον πήγε στο νοσοκομείο. Εκεί διαπιστώθηκε ότι στην πρώτη επέμβαση, του έβαλαν 1 εκατοστό πλατίνα μεγαλύτερη με αποτέλεσμα να χρειαστεί νέο χειρουργείο, για να μειώσουν την πλατίνα. Όταν έγινε αυτό και ετοιμαζόταν για εξιτήριο, του ζητήθηκαν γενικές εξετάσεις, τις οποίες έκανε. Τότε, βρέθηκε στον αριστερό του νεφρό πέτρα μεγάλη και έτσι παρέμεινε για νέα εγχείρηση. Διηγείται ο Γέροντας: «Ενώ ήμουν μόνος στο δωμάτιο, εμφανίστηκε ένας μοναχός. Βγήκαμε, λοιπόν, μαζί στο μπαλκόνι και καθίσαμε για να μιλήσουμε. Κάπου 15 λεπτά μιλούσαμε και του είπα για τα χειρουργεία και για τον λίθο στο νεφρό. Τότε ο μοναχός μου είπε: ’’Είμαι ο Άγιος Νεκτάριος και ήρθα να σε δω. Ήμουν και εγώ φιλάσθενος και παρέδωσα την ψυχή μου στο «Αρεταίειο» νοσοκομείο. Άντεξα τις συκοφαντίες και την ασθένεια, κάνοντας υπομονή. Ο Θεός μου έδωσε χάρη μεγάλη για την υπομονή που έκανα’’. Μετά με άγγιξε και έφυγε. Όταν έφυγε ο Άγιος Νεκτάριος μου ήρθε διάθεση ούρησης. Τότε βγήκε μαζί με τα ούρα και μία πέτρα σε μέγεθος μικρού πορτοκαλιού. Με μία χαρτοπετσέτα την πήρα και την έβαλα στο συρτάρι του κομοδίνου. Την επόμενη θα γινόταν η εγχείρηση. Έρχεται ο Ελβετός γιατρός και μου λέει: «Ετοιμάσου για το χειρουργείο». Εγώ του απάντησα ότι δεν χρειάζομαι χειρουργείο. Άνοιξα το συρτάρι και του έδειξα την πέτρα. Όταν την είδε ο γιατρός, είπε· «Εσείς οι Ορθόδοξοι έχετε ζωντανή πίστη, εμείς την νοθεύσαμε”. Το χειρουργείο δεν έγινε και ή πέτρα παρέμεινε στο γραφείο του Ελβετού γιατρού, για χρόνια πολλά». Αυτό που είδα εγώ στον Γέροντα, έκτος από τις αγιοφάνειες που είχε, οι οποίες ήταν πολύ έντονες και δύσκολα κανείς τις βρίσκει σε ανθρώπους σήμερα, είναι ότι ήταν άνθρωπος ο οποίος ζούσε σε πολλή αφάνεια εκεί στο Δαδί. Δεν του άρεσε το θεαθήναι, δεν του άρεσε να προβάλλεται, δεν του άρεσε να παρουσιάζεται. Και ίσως είναι και αυτός ο λόγος που δεν απέκτησε μεγάλη συνοδεία από μοναχές. Δεν ήθελε να εμφανίζεται. Αγαπούσε πολύ την Παναγία. Παρακάλεσε τότε και του πήγαμε την Αγία Ζώνη της Παναγίας μας. Πάρα πολύ αναπαύτηκε που είχε την Αγία Ζώνη στο Δαδί και με μεγάλη συντριβή και συγκλονισμό την υποδέχτηκε. Την πρώτη φορά που τον είδα, μου είπε αυτά όλα με τον Άγιο Νεκτάριο, δηλαδή ότι πήγε και τον επισκέφτηκε στη Γενεύη και του είπε: «Πάμε να κάτσουμε έξω, που έχει δροσιά». Ο Γέροντας Αμβρόσιος κοιμήθηκε την ίδια μέρα, 2 Δεκεμβρίου 2006, ακριβώς 15 χρόνια μετά, που κοιμήθηκε ο Γέροντας Πορφύριος. Ήταν ένας άνθρωπος του Θεού. Η ζωή του, παρουσία και μαρτυρία Χριστού, ο βίος του ενισχύει την πίστη μας. Ας έχουμε την ευχή του! Αρχιμ. Εφραιμ, Καθηγουμένου Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου, Αγίου Όρους

Προσευχή: Έλα - Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου

Έλα, το φως το αληθινό, έλα, η αιώνια ζωή,έλα, το απόκρυφο μυστήριο, ο ανώνυμος θησαυρός,το ανεκφώνητο πράγμα, το ακατανόητο πρόσωπο,η παντοτινή αγαλλίαση, το ανέσπερο φως, έλα, η αληθινή προσδοκία αυτών που μέλλουν να σωθούν.Έλα, των πεσμένων η έγερση, έλα, των νεκρών η ανάσταση.Έλα, Δυνατέ, που δημιουργείς, μεταπλάθεις κι αλλοιώνεις τα πάντα με μόνη τη θέλησή σου!Έλα, αόρατε, ανέγγιχτε κι αψηλάφητε.Έλα, συ που μένεις πάντα αμετακίνητος,μα κάθε στιγμή μετακινείσαι ολόκληρος,για να \'ρθεις σε μας, που κειτόμαστε στον άδη,ο υπεράνω πάντων των ουρανών.Έλα, πολυπόθητο και πολυθρύλητο όνομα,που όμως αδυνατούμε να περιγράψουμε τι ήσουν ακριβώς,ή να γνωρίσουμε την ουσία και τις ιδιότητές σου.Έλα, παντοτινή χαρά, έλα, αμαράντινο στεφάνι,έλα, πορφύρα του μεγάλου Θεού και βασιλιά μας.Έλα, κρυστάλλινη ζώνη διαμαντοστόλιστη,έλα, απλησίαστο υπόδημα, έλα βασιλική αλουργίδακι όντως αυτοκρατορική δεξιά!Έλα, συ που πόθησε και ποθεί η ταλαίπωρή μου ψυχή,έλα, συ ο Μόνος προς εμένα τον μόνο γιατί,καθώς βλέπεις είμαι μόνος!…Έλα, συ που με ξεχώρισες απ\' όλα και μ\' έκανες μοναδικό πάνω στη γη.Έλα, συ που έγινες ο πόθος της ψυχής μου και μ\' αξίωσες να σε ποθήσωτον απρόσιτο παντελώς!Έλα, πνοή μου και ζωή, έλα της ταπεινής μου ψυχής παρηγοριά,έλα, χαρά και δόξα μου κι\' ατέλειωτη τρυφή. Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου

Παναγία Πορταΐτισσα - Ιερά Μονή Ιβήρων

Μία από τις πιο σημαντικές και αρχαιότερες εικόνες του Αγίου Όρους είναι η άγια εικόνα της Παναγίας Πορταΐτισσας. Η ιερή εικόνα ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλες και είναι γνωστή για τα θαύματά της. Πού βρισκόταν η εικόνα της Παναγίας Πορταΐτισσας Σύμφωνα με την ορθόδοξη παράδοση, η εικόνα της Παναγίας Πορταΐτισσας ήταν φυλαγμένη στη Νίκαια της Μικράς Ασίας. Ήταν τοποθετημένη σε μία ιδιόκτητη εκκλησία από μία ευλαβή γυναίκα και τον γιο της. Κατά τη διάρκεια της δεύτερης εικονομαχίας, κατάσκοποι του βασιλιά αντιλήφθηκαν την ύπαρξη της εικόνας και απείλησαν τη ζωή της γυναίκας εάν δεν τους δωροδοκούσε. Η θεοσεβούμενη γυναίκα τους υποσχέθηκε να τους δώσει χρήματα κι έτσι κέρδισε μία μέρα. Το θαυμαστό γεγονός με την εικόνα της Παναγίας Πορταΐτισσας Την ίδια νύχτα, η γυναίκα προσευχήθηκε μπροστά στην εικόνα της Παναγίας Πορταΐτισσας και την τοποθέτησε στη θάλασσα, έτσι ώστε να τη σώσει από τα χέρια των εικονομάχων. Καθώς την άφηνε στη θάλασσα, είπε τα εξής λόγια: «Δέσποινα Θεοτόκε, εσύ έχεις τη δύναμη κι εμάς να διασώσεις από την οργή του Βασιλιά, αλλά και την εικόνα σου από τον καταποντισμό». Τότε έγινε κάτι πραγματικά αξιοθαύμαστο! Η εικόνα της Παναγίας Πορταΐτισσας στάθηκε σε όρθια θέση και κατευθύνθηκε προς τα δυτικά, στο Περιβόλι της Παναγίας. Η γυναίκα, παρατηρώντας συγκινημένη αυτό το γεγονός, απευθύνθηκε προς το γιο της λέγοντάς του: «Εγώ, παιδί μου, για την αγάπη της Παναγίας είμαι έτοιμη να πεθάνω. Εσύ να φύγεις. Να πας στην Ελλάδα». Βρείτε εδώ: Εικόνες με την Παναγία την Πορταϊτισσα. Η εικόνα της Παναγίας Πορταΐτισσας στο Άγιον Όρος Ο γιος της γυναίκας ετοιμάστηκε χωρίς καθυστέρηση και αναχώρησε προς τη Θεσσαλονίκη και από εκεί προς το Άγιον Όρος, όπου έγινε μοναχός. Ως μοναχός ασκήτεψε στον τόπο όπου αργότερα ιδρύθηκε η Μονή Ιβήρων. Ήταν θέλημα Θεού, γιατί με αυτό τον τρόπο πληροφορήθηκαν κι άλλοι μοναχοί για την ιστορία της θαυματουργής εικόνας. Βρείτε εδώ το άρθρο: Ιερά Μονή Ιβήρων: η ιστορία της Μονής και η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Πορταΐτισσας. Τα χρόνια πέρασαν και ο μοναχός αναπαύθηκε εν ειρήνη. Όταν ολοκληρώθηκε η ίδρυση της Μονής Ιβήρων, στα ανοιχτά της θάλασσας, εμφανίστηκε η ιερή εικόνα της Παναγίας Πορταΐτισσας που ξεχώριζε από ένα φωτεινό στύλο, ο οποίος ξεκινούσε από τη θάλασσα και έφτανε μέχρι τον ουρανό. Οι μοναχοί όταν είδαν την εικόνα, προσπάθησαν να την πλησιάσουν, μα όσο την πλησίαζαν, αυτή απομακρυνόταν. Το θαύμα με τον Όσιο Γαβριήλ Αυτό συνέβαινε μέρα και νύχτα για αρκετές μέρες. Χωρίς να πετύχουν κάτι, οι μοναχοί πήγαν στην εκκλησία για να προσευχηθούν και να ζητήσουν από τον Κύριο να χαρίσει την εικόνα στο μοναστήρι τους. Σε έναν από τους μοναχούς, τον όσιο Γαβριήλ εμφανίστηκε η Θεοτόκος και του είπε: «Να πεις στον ηγούμενο και στους αδελφούς ότι θα σας παραδώσω την εικόνα μου, για να σας προστατεύει. Θα μπεις κατόπιν στη θάλασσα, θα περπατήσεις πάνω στα κύματα, κι έτσι θα καταλάβουν όλοι την εύνοια μου για το μοναστήρι σας». Με εντολή της Υπεραγίας Θεοτόκου λοιπόν, ο όσιος Γαβριήλ βάδισε πάνω στη θάλασσα, η οποία απέκτησε στερεή μορφή. Παρέλαβε την εικόνα και την μετέφερε προς τα έξω, στη ξηρά. Έκτοτε, στο σημείο εκείνο αναβλύζει αγίασμα με το οποίο αγιάζονται οι πιστοί που το επισκέπτονται. Η μεταφορά της εικόνας στο νέο παρεκκλήσι της Μονής Ιβήρων Ύστερα από το περιστατικό με την παραλαβή της εικόνας της Παναγίας Πορταΐτισσας από τον γέροντα Γαβριήλ, οι μοναχοί την τοποθέτησαν στο Καθολικό της Μονής Ιβήρων σε ειδικό προσκυνητάριο. Την επόμενη μέρα, ο εκκλησιαστικός πήγε να ανάψει τα καντήλια και ανακάλυψε πως η ιερή εικόνα έλειπε. Δεν άργησε να βρεθεί η εικόνα και την ξανά τοποθέτησαν οι μοναχοί στο ειδικό προσκυνητάριο. Το ίδιο γεγονός συνέβη τρεις φορές ώσπου η Θεοτόκος εμφανίστηκε στον όσιο Γαβριήλ και του ανέφερε το εξής: «Να πεις στους αδελφούς να μη μ' ενοχλούν. Δεν ήρθα εδώ για να φυλάγομαι από σας, αλλά να σας φυλάω. Όσοι ζείτε στο Όρος τούτο ενάρετα, να ελπίζετε στην ευσπλαχνία του Υιού μου. Γιατί, όσο υπάρχει η εικόνα μου μέσα στη μονή σας, η χάρη και το έλεος Του θα σας επισκιάζουν πάντοτε». Έτσι, οι μοναχοί έχτισαν παρεκκλήσι κοντά στην πύλη της Μονής και εκεί τοποθέτησαν την άγια εικόνα της Παναγίας Πορταΐτισσας. Από τότε η Θεοτόκος προστατεύει τη Μονή και εξυπηρετεί τις ανάγκες της, όπως άλλωστε το υποσχέθηκε. Βρείτε εδώ: Χειροποίητη Αγιογραφία από το Άγιον Όρος με την Παναγία Πορταΐτισσα. Το θαύμα της εικόνας της Παναγίας Πορταΐτισσας στη Μόσχα Περίπου το 1651 μ.Χ., οι 365 μοναχοί της Μονής βίωναν οικονομικές δυσκολίες. Έτσι, ζήτησαν από τη Θεοτόκο να φροντίσει για τη συντήρησή τους. Η Παρθένος Μαρία εκπλήρωσε την υπόσχεση που έδωσε περί φροντίδας και προστασίας της Μονής με το παρακάτω θαύμα. Την ίδια περίοδο η κόρη του Ρώσου τσάρου, Αλεξίου Μιχαήλοβιτς ήταν πολύ άρρωστη. Είχε παράλυση στα πόδια και οι γιατροί πίστευαν πως δεν μπορούσε να θεραπευτεί. Ένα βράδυ εμφανίστηκε στον ύπνο της κόρης του τσάρου η Θεοτόκος και δίνοντάς της θάρρος και υπόσχεση πως θα την θεραπεύσει, της είπε: «Να πεις στον πατέρα σου να φέρει από τη μονή των Ιβήρων την εικόνα μου την Πορταΐτισσα». Το επόμενο πρωί, όταν ξύπνησε η κόρη, μετέφερε την εντολή της Αειπαρθένου Μαρίας για τη μεταφορά της εικόνας από τη Μονή. Ωστόσο, οι μοναχοί φοβούμενοι πως δεν θα τους επιστραφεί η ιερή εικόνα, έστειλαν ένα πιστό αντίγραφο της με τιμητική συνοδεία τεσσάρων ιερομόναχων. Όταν έφτασε η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Πορταΐτισσας στη Μόσχα, όλοι, από βασιλείς μέχρι απλούς ανθρώπους έτρεξαν να την υποδεχτούν και να την προϋπαντήσουν. Από την άλλη μεριά, η πριγκίπισσα ξάπλωνε στο κρεβάτι μέχρι τη στιγμή που έμαθε για το χαρμόσυνο γεγονός. Τότε είπε: «Τί; φώναξε. Έρχεται η Παναγία, κι έμενα με άφησαν εδώ;». Η πριγκίπισσα σηκώθηκε γρήγορα από το κρεβάτι και κυριολεκτικά έτρεξε για να υποδεχθεί και η ίδια την ιερή εικόνα. Ο κόσμος σάστισε όταν την είδε να τρέχει όμως η συγκίνηση κορυφώθηκε κατά την τελετή της προσκυνήσεως της εικόνας της Παναγίας. Οι ιερομόναχοι πρόσφεραν στον τσάρο την εικόνα λεγοντας: «Μεγαλειότατε, είπαν οι απεσταλμένοι, προσφέρουμε τη σεπτή αυτή εικόνα σαν δώρο στο ευσεβές ρωσικό έθνος». Η παραχώρηση της Μονής του Αγίου Νικολάου ως ένδειξη ευγνωμοσύνης Ο τσάρος τους απάντησε συγκινημένα: «Σας ευχαριστώ. Σε ένδειξη της ευγνωμοσύνης μου σας παραχωρώ μία από τις καλύτερες μονές της πρωτεύουσας, τον άγιο Νικόλαο. Επίσης, ετήσιο επίδομα από 2.500 ρούβλια, ατέλεια σε ό,τι εισάγετε και εξάγετε από τη χώρα μου, καθώς και δωρεάν μετακίνηση των απεσταλμένων σας». Το μετόχι του Αγίου Νικολάου παρέμεινε στην κυριότητα της Μονής Ιβήρων μέχρι το 1932 μ.Χ. Έκτοτε, της παρείχε πολλά έσοδα που μπορούσαν να κάλύψουν σχεδόν όλες τις υλικές της ανάγκες. Πότε εορτάζει η Παναγία Πορταΐτισσα Η Παναγία Πορταΐτισσα τιμάται κάθε χρόνο στις 2 Φεβρουαρίου, την εορτή της Υπαπαντής του Χριστού.

Παναγία Γλυκοφιλούσα η Θαυματουργή Εικόνα στη Μονή Φιλοθέου

Πού βρίσκεται η εικόνα της Παναγίας Γλυκοφιλούσας Στον κατάλογο των θαυματουργών εικόνων της Παναγίας ανήκει και η ιερή εικόνα της Παναγίας Γλυκοφιλούσας. Βρίσκεται στην Ιερά Μονή Φιλοθέου στο Άγιον Όρος και είναι τοποθετημένη στο αριστερό προσκυνητάρι του Καθολικού. Τι απεικονίζει η εικόνα της Παναγίας Γλυκοφιλούσας Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Γλυκοφιλούσας είναι αμφιπρόσωπη και στο πίσω μέρος απεικονίζεται η Σταύρωση του Ιησού Χριστού. Στην ιερή εικόνα, η Υπεραγία Θεοτόκος βαστά τρυφέρα τον Ιησού Χριστό σε μικρή ηλικία και το βλέμμα της, γεμάτο αγάπη και συμπόνια, είναι στραμμένο προς τους πιστούς. Ταυτόχρονα, ο Θεάνθρωπος Χριστός στρέφει το κεφάλι του προς τη Μητέρα του, ακουμπώντας με αφοσίωση το πρόσωπό Του στο δικό της, ενώ με το αριστερό Του χέρι ακουμπά στοργικά το πρόσωπο της Αειπαρθένου Μαρία. Πώς έφθασε στο Άγιον Όρος η εικόνα της Παναγίας Γλυκοφιλούσας Κατά την περίοδο της εικονομαχίας, η εικόνα της Παναγίας Γλυκοφιλούσας διασώθηκε με θαυματουργικό τρόπο, όπως συνέβη και με την εικόνα της Παναγίας Πορταΐτισσας. Διαβάστε το άρθρο: Παναγία Πορταΐτισσα - Ιερά Μονή Ιβήρων Η εικόνα της Παναγίας Γλυκοφιλούσας ανήκε στη Βικτώρια, η οποία ήταν σύζυγος του Συμεών του συγκλητικού και εικονομάχου. Η Βικτώρια, όντας θεοσεβούμενη και χριστιανή, προσπάθησε να προφυλάξει την εικόνα ώστε να μην παραδοθεί στα χέρια των εικονομάχων. Έτσι λοιπόν, αποφάσισε να προστατεύσει την ιερή εικόνα, ρίχνοντάς την μέσα στη θάλασσα. Σύμφωνα με την παράδοση, η εικόνα της Παναγίας Γλυκοφιλούσας έπλεε σε όρθια θέση στη θάλασσα και έφτασε μέχρι τις ανατολικές ακτές του Αγίου Όρους. Ο Ηγούμενος και οι πατέρες της Ιεράς Μονής Φιλοθέου εντόπισαν τη θαυματουργή εικόνα ύστερα από την αποκάλυψη της Υπεραγίας Θεοτόκου και με περίσσεια χαρά και τιμή την τοποθέτησαν στο μοναστήρι τους. Στο σημείο εκείνο όπου βρέθηκε η εικόνα της Παναγίας Γλυκοφιλούσας ανέβλυσε αγίασμα. Έτσι, κάθε χρόνο, τη Δευτέρα της Διακαινησίμου Εβδομάδας, πραγματοποιείται λιτανεία και αγιασμός. Βρείτε εδώ το άρθρο: Ιερά Μονή Φιλοθέου: εκεί όπου φυλάσσεται η θαυματουργή Παναγία Γλυκοφιλούσα Το θαύμα με τον εκκλησιάρχη Ιωαννίκιο Από την εμφάνιση της θαυματουργής εικόνας της Παναγίας Γλυκοφιλούσας μέχρι και σήμερα, έχουν πραγματοποιηθεί πολλά θαύματα χάρη σε αυτή. Λέγεται ότι το 1713 μ.Χ. η Θεοτόκος ανταποκρίθηκε στις προσευχές του Ιωαννικίου, ενός ευσεβούς εκκλησιάρχη. Ο εκκλησιάρχης Ιωαννίκιος εξέφρασε τα παράπονά του σχετικά με τη δυσμενή κατάσταση της Μονής και η Παρθένος Μαρία τον διαβεβαίωσε πως θα υποστηρίξει τη Μονή και θα φροντίσει για τις υλικές της ανάγκες, όπως κι έγινε. Βρείτε εδώ: Αγιογραφίες με την Παναγία Γλυκοφιλούσα. Το θαύμα με τη διάσωση ενός προσκυνητή Ένα ακόμη θαύμα πραγματοποιήθηκε από την Παναγία Γλυκοφιλούσα το 1800 μ.Χ. και αφορούσε την πτώση ενός προσκυνητή από τον ξενώνα του, που βρισκόταν στον τρίτο όροφο. Η Θεοτόκος κατάφερε να τον προφυλάξει και να τον σώσει. Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Γλυκοφιλούσας αποτελεί εφέστια εικόνα της Ιεράς Μονής Φιλοθέου και η χάρη της προστατεύει όλους τους αγιορείτες μοναχούς, καθώς και όλους τους πιστούς που προσεύχονται σε αυτήν.

Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής

Ο Γέροντας Ιωσήφ γεννήθηκε το 1898 στο χωριό Λεύκες στην Πάρο. Στα χρόνια που γεννήθηκε, οι αξίες που χαρακτηρίζουν την ευγένεια του ανθρώπου έναντι των άλλων δημιουργημάτων ήταν ακόμη πολύ ισχυρές, όπως και στην δική του φτωχή κατά τα άλλα οικογένεια· γεγονός που του δώρισε άριστες αρχές και ενάρετο χαρακτήρα. Πολύ σύντομα έμεινε ορφανός από πατέρα και αυτό του στέρησε την δυνατότητα να έχει ιδιαίτερες σπουδές. Τελείωσε την Β Δημοτικού, ώστε μόλις είχε τη δυνατότητα απλώς να διαβάζει και να γράφει χωρίς σωστό συντακτικό και με πολλά ορθογραφικά λάθη. Εργαζόταν στον τόπο της γεννήσής του, τελείωσε τη στρατιωτική του θητεία στο Ναυτικό και σε ηλικία περίπου 23 ετών, βρισκόταν στην Αθήνα σαν μικροπωλητής. Ο Γέροντας αγαπούσε να εργάζεται και δεν σταματούσε καθόλου στις ώρες που επέτρεπε το πρόγραμμα. Το εργόχειρό του τότε ήταν σταυρουδάκια σκαλιστά, τα οποία σκάλιζε με μεγάλη ευχέρεια και ταχύτητα. Έμενε μόνος του στο καλυβάκι, σε ένα μέρος που ήταν απόμερο και ήσυχο, αλλά ήταν πιο εκτεθειμένο στους καιρούς. Έτσι, το κρύο ήταν περισσότερο. Όνειρο - Αποκάλυψη Στην απλότητα των χρόνων εκείνων, σε ένα περιβάλλον πολύ κοσμικό, όπως ήταν η Αθήνα, μία ευγενική ύπαρξη γεμάτη αυτοθυσία και αγάπη όπως ήταν ο Φραγκίσκος, (αυτό ήταν το όνομά του πριν γίνει μοναχός), ζούσε μία ζωή έντιμη και προσεγμένη έως ότου κάποιες συγκυρίες του άλλαξαν τελείως την ζωή. Ενώ μελετούσε βιβλία παλαιών ασκητών της Εκκλησίας, ένα αποκαλυπτικό όνειρο του έδωσε μεγάλη ώθηση προς τον μοναχισμό. Βρέθηκε μπροστά σε μεγαλειώδεις ανακτορικούς χώρους και συνοδευόμενος από τους φύλακες του χώρου αυτού, φοβήθηκε, διότι δεν γνώριζε πως βρέθηκε εκεί, χωρίς να το αξίζει. Όμως εκείνοι χαμογέλασαν με καλοσύνη και του είπαν ότι το να ανεβεί εκεί είναι επιθυμία και θέληση του Βασιλέως. Για την εποχή βέβαια εκείνη, αυτό ήταν ύψιστη τιμή. Εδώ όμως δεν συνάντησε ο Φραγκίσκος κάτι το επίγειο, αλλά περνώντας μέσα από ασύλληπτους για την γήινη διάνοια χώρους, σε μια ξένη για τους κοινούς θνητούς διάσταση, τον υποδέχτηκαν και του έδωσαν ενδυμασία πολύτιμη που έμοιαζε κατασκευασμένη από ολόλευκο φως, ενώ ταυτόχρονα του είπαν «από εδώ και στο εξής θα υπηρετείς εδώ». Παρόμοιες “πληροφορίες” είχε συναντήσει ο Φραγκίσκος στην μελέτη των βίων των Γερόντων και ασκητών της ερήμου. Αυτό το όνειρο - αποκάλυψη συνοδευόταν και από μία υπερκόσμια θεϊκή ενέργεια. Αυτή η ενέργεια γέμισε τον εσωτερικό κόσμο του Φραγκίσκου με τον πόθο να γνωρίσει τον Δημιουργό του, να απομακρυνθεί από κάθε τι γήινο, να μιμείται -πριν γίνει ακόμη μοναχός- την προσευχή, την νηστεία και την αγρυπνία των ασκητών, στην Πεντέλη και σε άλλους χώρους κοντά στην Αθήνα, που ήταν σχεδόν στην εποχή του, ακατοίκητη. Μία «τυχαία» γνωριμία του με έναν Αγιορείτη μοναχό, τον οδήγησε στο Άγιον Όρος και μάλιστα στα ερημικότερα και ασκητικότερα μέρη του, στα Κατουνάκια. Ο Φραγκίσκος δεν ήταν ακόμη έμπειρος ασκητής, είχε όμως ενημερωθεί από την μελέτη των βιβλίων των διαφόρων παλαιών ασκητών και την φυσική του συνείδηση, ότι για να ονομάζεται κανείς άνθρωπος πρέπει να έχει νικήσει μέσα του όλα τα πάθη που προσδίδουν στον ανθρώπινο χαρακτήρα, τον θηριώδη και άλογο τρόπο ζωής. Για να ξεκινήσει τον μοναχικό του αγώνα, σύμφωνα με όσα είχε διαβάσει, έπρεπε να συναντήσει άλλους έμπειρους γέροντες, ώστε με την δική τους καθοδήγηση να περπατήσει τον δρόμο προς την θέωση, να πολεμήσει με παράλογες επιθυμίες, να βρει συμπαράσταση από την θεία Χάρη, να νικήσει με την θεία ενέργεια κάθε μορφή κακίας, που είτε είχε κατακτήσει κάποιο μέρος της καρδιάς του τον καιρό που δεν εργαζόταν τις ευαγγελικές αρετές, είτε επρόκειτο να τον προσβάλλει για να του ανακόψει τον δρόμο. Στην προσπάθεια αυτή δυσκολεύθηκε· και ενώ έμενε προσωρινά στην πλέον ερημική περιοχή του Αγίου Όρους, την Βίγλα, που βρίσκεται στη νοτιοανατολική πλευρά του Όρους, και προσπαθούσε, όπως είχε διαβάσει στους βίους των οσίων, να προσεύχεται, να νηστεύει, να αγρυπνεί και να αναζητεί καθοδήγηση, κουράστηκε υπερβολικά, και με πόνο, αγωνία και δάκρυα παρακαλούσε τον Χριστό και την Κυρία Θεοτόκο για βοήθεια και συμπαράσταση. Από την ερημική Βίγλα κοίταζε προς την κορυφή του Άθωνα, στο εκκλησάκι της Παναγίας και γεμάτος ταπείνωση προσευχόταν, όταν ξαφνικά αισθάνθηκε κάποιο σκίρτημα χαράς στην καρδιά του και ταυτόχρονα είδε αισθητά ένα φως, το οποίο προερχόταν από το εκκλησάκι της Παναγίας. Το φως ακούμπησε πάνω του και του μετέδωσε υπερφυσικές ιδιότητες. Έχασε την αίσθηση του χώρου, χρόνου, της ύλης ακόμη και του σώματός του· η χαρά ήταν ανεπανάληπτη, το φως εκείνο ήταν ενωμένο με την ύπαρξή του και έξω από αυτόν, ενώ ταυτόχρονα η πονεμένη προσευχή του άλλαξε. Μέσα στην καρδιά του ακουγόταν ξεκάθαρα, ρυθμικά, με αίσθηση υπερφυσικής ειρήνης χωρίς πλέον δική του προσπάθεια το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με», η σύντομη προσευχή που χρησιμοποιούν οι Αγιορείτες Πατέρες για να έχουν αδιάλειπτη την μνήμη του Θεού και των εντολών του, και επίσης να εκπληρώνουν, με αυτόν τον τρόπο, την εντολή του αποστόλου Παύλου «αδιαλείπτως προσεύχεσθε» (Α Θεσ. 5,17). Από την ημέρα εκείνη απομακρύνθηκε περισσότερο από τους κατοικημένους χώρους, ζούσε με υπερβολική λιτότητα, το φαγητό του ήταν λίγο παξιμάδι κατά τις απογευματινές ώρες της ημέρας και αυτό το έπαιρνε από τις Μονές, για τις οποίες έφτιαχνε σκούπες από θάμνους, ενώ είχε ως αυστηρό πρόγραμμα την καλλιέργεια της προσευχής μέσα στην καρδιά του όπως τον δίδαξε η θεία Χάρις, η οποία μετά την αποκάλυψη εκείνη είχε συσταλεί και τώρα χρειαζόταν ο αγώνας της εργασίας του προγραμματισμού και της αναζήτησης. Οι υπερφυσικοί αγώνες και η νίκη Στην κορυφή του Άθωνα την ημέρα της εορτής της θείας Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Χριστού, συνάντησε τον μετέπειτα συνασκητή του π. Αρσένιο, και αφού συμφώνησαν να αγωνιστούν μαζί, ζήτησαν την συμβουλή ενός πολύ ενάρετου και σοφού Γέροντα, του Γέροντα Δανιήλ του Κατουνακιώτη, για το που να μείνουν και πως να αγωνίζονται. Και αυτός πολύ σοφά τους σύστησε να υποταχθούν σε κάποιον γέροντα ενάρετο, ακόμη και αν είναι πολύ απλός, να πάρουν την ευχή του και μετά την κοίμησή του να αγωνιστούν όπως τους αρέσει. Πράγματι παρέμειναν στα Κατουνάκια και έζησαν κοντά στους Γέροντες Εφραίμ και Ιωσήφ. Η ασκητική ζωή εξωτερικά είναι μία μονοτονία, όμως μέσα στο πρόγραμμα αυτό, στην λιτή ζωή και στην ησυχία ο άνθρωπος ενδοσκοπεί, παρακολουθεί τον εσωτερικό του κόσμο, με την δύναμη του φωτός της προσευχής ελέγχει όλες τις σκέψεις και τις ενέργειες που αυτές μεταφέρουν. Με την δύναμη της Χάριτος του Θεού διώχνει κάθε πονηρή σκέψη. Χωρίς την δύναμη του Θεού και την συνεργασία με την θεία Χάρη δεν μπορεί να κάνει τίποτε αγαθό. Όταν η θεία Χάρις θέλει να αναδείξει κάποιον στο πνευματικό αξίωμα του διδασκάλου και του Πατέρα, τον περνά μέσα από διάφορες δοκιμασίες. Για την απόκτηση των παραπάνω χαρισμάτων χρειάζεται υπομονή, επιμονή, κόπος, θλίψη και έντονος αγώνας. Ο αγώνας αυτός στην ζωή των ασκητών αλλά και των συνειδητών χριστιανών ονομάζεται και είναι σταυρός, δηλαδή σαν την εσταυρωμένη ζωή του Κυρίου. Στο μεταξύ στα Κατουνάκια, πέθανε ο ένας από τους Γέροντες, ο Ιωσήφ, ενώ στο όνομά του είχε ήδη καρεί μοναχός ο μακαριστός μας Γέροντας, ο πρώην Φραγκίσκος και τώρα πλέον Ιωσήφ. Μεγάλες δοκιμασίες από το εργόχειρο και κάποιες συνήθειες των περιοίκων μοναχών ανάγκασαν τον Γέροντα Εφραίμ και τους δύο υποτακτικούς Ιωσήφ και Αρσένιο να ανεβούν ψηλότερα στην περιοχή του Αγίου Βασιλείου. Οι δυσκολίες λόγω της ακτημοσύνης ήταν απερίγραπτες· εκεί αναγκάστηκαν να φτιάξουν ένα μικρό καλυβάκι διαμονής με απερίγραπτους κόπους. Εκεί αργότερα σε βαθιά γεράματα πέθανε και ο Γέροντας Εφραίμ, ενώ για τον Γέροντα Ιωσήφ ξεκίνησαν οι μεγάλοι πνευματικοί αγώνες. Το όραμα του δοξασμένου στρατηγού Ο μακαριστός Γέροντας πριν ξεκινήσει τον ασκητικό του αγώνα είχε πόθο να ζήσει μία πολύ πνευματική ζωή, και δεν υπολόγιζε κόπους σωματικούς, νηστείες και θλίψεις, υπομονή στην προσευχή και ο,τι άλλο χρειαζόταν για να πετύχει τον σκοπό του. Έτσι προσευχόμενος στο μικρό καλύβι του στον Άγιο Βασίλειο μέσα στην ησυχία της ερημιάς και της νύκτας, το άκτιστο φως της θείας Χάριτος αυξήθηκε υπερβολικά μέσα του με άπειρη γλυκύτητα και ξαφνικά εμφανίστηκαν μπροστά του ένα τάγμα μοναχών σαν παράταξη και απέναντί τους πάλι σαν είδος στρατού πολλοί μαύροι εξαγριωμένοι με άσχημη όψη και διάθεση. Τον πλησίασε ένας δοξασμένος από θεϊκό φως στρατηγός και του είπε: «Επιθυμείς να πολεμήσεις στην πρώτη γραμμή;» και ενώ ο μακαριστός Γέροντας του απάντησε ναι, χαρούμενα και με γενναιότητα, οδηγήθηκε τελείως μπροστά όπου ήταν ένας ή δύο μοναχοί ενώ ταυτόχρονα του μίλησε ο οδηγός του και του είπε ότι: «όποιος θέλει να πολεμήσει ανδρεία με αυτούς τους σκοτεινούς δεν τον εμποδίζω αλλά τον βοηθώ». Οκτώ χρόνια ακόμη αγωνίστηκε σκληρά εναντίον κάθε δαίμονος και κυρίως αυτού που προκαλεί την ανηθικότητα και την πορνεία. Στο διάστημα αυτό, ο αγώνας ήταν εξαντλητικός, κοιμόταν λίγο σε ένα είδος καρέκλας και δεν ξάπλωνε· νήστευε και προσευχόταν αδιάλειπτα, όταν έφθανε σε υπερβολική κόπωση και θλίψη τον παρηγορούσε η Χάρις του Θεού. Ο ίδιος στηρίζοντας αργότερα τα πνευματικά του παιδιά τους διηγούταν πολλές από αυτές τις θεϊκές παρηγοριές. Στο διάστημα αυτό γνώρισε ένα πολύ ενάρετο ασκητή τον Γέροντα Δανιήλ που έμενε στο κάθισμα του Αγίου Πέτρου μετά από την ερημική και πανέμορφη περιοχή των Κρύων Νερών. Στον Άγιο Βασίλειο έγινε γνωστός πλέον ο Γέροντας και πολλοί τον επισκέπτονταν για συμβουλές, έτσι ενοχλούμενος στην ησυχία του αναζητούσε άλλο χώρο ησυχαστικό και δύσβατο, κρυμμένο από τους πολλούς. Δεν άργησε να ανακαλύψει τις σπηλιές στη Μικρά Αγία Άννα. Ήταν τόπος στενός και δύσβατος. Ο χώρος για να κτιστεί ένα μικρό πήλινο καλυβάκι, όπως συνήθιζαν, ήταν σχεδόν ακατάλληλος. Όλη τους η περιουσία ήταν λίγα βιβλία και τα ρούχα που φορούσαν. Μετακόμισαν εκεί τον Ιανουάριο του 1938. Οι κόποι, οι παρατεταμένες νηστείες και αγρυπνίες κατέβαλαν πλέον το σώμα του Γέροντα. Αναγκάστηκαν και έκτισαν μία μικρή πόρτα στους βράχους που ήταν η μοναδική φυσική είσοδος, λίγο μετά έκτισαν κάτω από τη σπηλιά ένα μεγαλύτερο καλύβι με ξύλα, βέργες και πηλό, το οποίο διαίρεσαν σε τρία πολύ μικρά δωμάτια. Ήταν δε τόσο μικρό που με κόπο μπορούσε να εξυπηρετηθεί άνθρωπος περιορισμένων απαιτήσεων, και αντί πόρτας χρησιμοποιούσαν το παράθυρο. Για εννέα χρόνια στην συνοδεία τους στη Μικρά Αγία Άννα ήταν μόνο οι δύο τους ο Γέροντας Ιωσήφ, ο π. Αρσένιος και ο εφημέριος που έμενε μαζί τους μία ή δύο φορές την εβδομάδα για την θεία Λειτουργία. Ο εφημέριος αυτός, ενάρετος ιερομόναχος, ήταν ο μετέπειτα πολύ γνωστός στο Άγιον Όρος π. Εφραίμ Κατουνακιώτης. Η επιθυμία να μην έχουν απολύτως τίποτε εκτός από τα πιο αναγκαία ξεκινούσε από τον πόθο της αγάπης του Θεού ώστε τίποτε να μην ενοχλεί την γαλήνια και καθαρή προσευχή τους, τίποτε να μη διασπά την προσοχή τους. Ο νους ανάλαφρος να αντιμετωπίζει τις εχθρικές προσβολές, να ζει μέσα σε απερίγραπτη εσωτερική και εξωτερική ησυχία, να ενώνεται ακατάληπτα σε θείους έρωτες με το Πνεύμα το Άγιο του Θεού. Η αιτία που ο άνθρωπος θεωρεί την αμαρτία ως αγαθό είναι η ηδονή. Μέσα στην ασκητική ζωή της Ορθοδοξίας, οι ασκητές δεν ήταν άνθρωποι οι οποίοι μισούσαν το σώμα τους, αλλά με την νηστεία και τον κόπο νικούσαν τα πάθη που προκαλούν οι ηδονές του σώματος, ενώ με την σιωπή και την ταπείνωση νικούσαν τον εγωισμό και την υψηλοφροσύνη, με την συνεργασία πάντοτε της θείας Χάριτος. Έτσι επιδίδονταν σε αγώνες φιλοπονίας, ησυχίας, σιωπής και προσευχής με σκοπό να φθάσουν στην ένωση με τον Θεό και την τέλεια αγάπη. Η συνάντηση με τον Γέροντα Ιωσήφ τον Βατοπαιδινό Το 1947 και ενώ ο Γέροντας Ιωσήφ συνεχίζει την σκληρή και αυστηρή ασκητική του ζωή, δέχτηκε στην συνοδεία του μετά από προσευχή, τον Γέροντα Ιωσήφ από την Ιερά Μονή Βατοπαιδίου. Όταν προσέγγισε τον Γέροντα Ιωσήφ, εκείνος δεν τον δέχτηκε σαν μαθητή του· όμως παρακαλώντας τον επίμονα απέσπασε στο τέλος την υπόσχεση ότι θα προσευχόταν ο Γέροντας και θα του απαντούσε τελικά μετά από θεϊκό φωτισμό και πληροφορία. Ο ίδιος Γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός στον εκτενή βίο που έχει συγγράψει για τον Γέροντά του αναφέρει: «Όταν την επομένη μέρα, μετά εναγώνια αναμονή, άκουσα την συγκατάθεση του Γέροντα ότι με δέχεται, άνοιγε για την ευτέλειά μου η νέα σελίδα της ταπεινής μου ζωής. Μόνον από τότε δεν είχα αμφιβολίες ή απορίες, αλλά με όλο το πλήρωμα της πληροφορίας και πίστεως ευρήκα αυτό που νοσταλγούσα και προγραμμάτιζα, που ήταν και το μακρινό μου όνειρο. Έμενα πια μόνιμα μαζί τους, όταν ο Γέροντας εγκατέλειψε το κελί του όπου έμενε και πήγε μακρύτερα, διακόσια περίπου μέτρα, σε άλλο κελί που του είχα ετοιμάσει και έμενε εκεί μόνος του. Η κοίμηση του Γέροντα Οι σκληροί αγώνες στην νεανική ζωή του Γέροντα, οι στερήσεις, οι αδιάκοποι κόποι, οι απόκρημνοι και δύσβατοι χώροι όπου ασκήτευε, τον κατέβαλαν σωματικά ώστε να φαίνεται υπέργηρος. Όταν αργότερα στον χώρο αυτό προσήλθαν ακόμη δύο αδελφοί, ο Προηγούμενος Γέροντας Εφραίμ της Ιεράς Μονής Φιλοθέου και ο Προηγούμενος Γέροντας Χαράλαμπος της Ιεράς Μονής Διονυσίου, οι δυσκολίες διαμονής έγιναν αξεπέραστες, ενώ η κατασκευή νέων χώρων διαμονής σχεδόν αδύνατη. Τέλος, με υπεράνθρωπες προσπάθειες κατασκεύασαν ένα χώρο πιο βαθιά, στον οποίο αποσύρθηκε ο Γέροντας Ιωσήφ για ησυχία, ενώ στο αρχικό πήλινο σπιτάκι παρέμειναν οι τρεις νέοι υποτακτικοί. Πολύ σύντομα όμως οι δυσκολίες δημιούργησαν έντονα προβλήματα υγείας σε όλους και ακόμη περισσότερο στους νεότερους. Έτσι αποφασίστηκε να κατεβούν πιο χαμηλά όπου υπήρχαν ευνοϊκότεροι χώροι διαμονής και προτιμήθηκε η Νέα Σκήτη, κατόπιν προτροπής του πατρός Θεοφυλάκτου που έμενε στην καλύβη των Αγίων Αναργύρων της Σκήτης και ήταν πολύ αγαπητός στον Γέροντα Ιωσήφ. Αυτό έγινε το 1951. Για μία ακόμη φορά προσπάθησαν να δημιουργήσουν χώρους διαμονής στα ψηλότερα και ασκητικότερα μέρη της Νέας Σκήτης, οι δυσκολίες και πάλι απερίγραπτες εφόσον σαν ακτήμονες δεν είχαν ούτε τα απαραίτητα εργαλεία, αλλά ούτε και την οικονομική δυνατότητα. Η συνήθεια όμως στις στερήσεις έκανε και την δοκιμασία αυτή υποφερτή και σε σύντομο χρονικό διάστημα είχαν ετοιμάσει καταλύματα και συνέχιζαν το πνευματικό τους πρόγραμμα. Όμως ο Γέροντας είχε ήδη καταβληθεί, η υγεία του πήγαινε προς το χειρότερο, δύο σοβαρές ασθένειες, η μία μετά την άλλη επέφεραν το τέλος της επίγειας ζωής του την 15η Αυγούστου 1959. Επί σαράντα σχεδόν ημέρες, τις τελευταίες του, δεν έτρωγε τίποτε· μόνο κοινωνούσε κάθε μέρα και έπαιρνε λίγο καρπούζι. Ο Γέροντας είχε τόση φροντίδα και μέριμνα για την έξοδό του, που νόμιζε κανείς ότι όντως πρόκειται να ταξιδέψει αυτήν την ώρα και περίμενε το μέσο της μεταφοράς. Κατά την 14η Αυγούστου του 1959 ετοιμαζόταν πολύ και υπολογίζοντας την επομένη, που ήταν η εορτή της Κοιμήσεως, ανυπομονούσε· κάτι περίμενε. Συνάμα και η κατάστασή του είχε επιδεινωθεί. Πέρασαν προηγουμένως φίλοι του λαϊκοί και τον χαιρέτησαν και, όταν του ευχήθηκαν ανάρρωση, τους είπε· “όχι, όχι· φεύγω σύντομα, όταν θα ακούσετε μετά τρεις ημέρες τις καμπάνες, να ξέρετε ότι έφυγε ο φίλος σας· υπολογίζω της Παναγίας μας”. Την άλλη μέρα, στη μνήμη της Κυρίας μας Θεοτόκου, παρευρέθηκε στην Λειτουργία, μετά κόπου είπε το τρισάγιο και μετέλαβε για τελευταία φορά πλέον λέγοντας “εις εφόδιον ζωής αιωνίου”. Ο Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής έζησε στο Άγιον Όρος από το 1921 έως το 1959.

Προσευχή στο Άγιο Πνεύμα - Βασιλεύ Ουράνιε, Παράκλητε, το Πνεύμα της Αληθείας, ο Πανταχού Παρών και τα πάντα πληρών

Βασιλεύ ουράνιε, Παράκλητε, το Πνεύμα της αληθείας,ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρώνο θησαυρός των αγαθώνκαι ζωής χορηγός,ελθέ και σκήνωσον εν ημίνκαι καθάρισον ημάς από πάσης κηλίδοςκαι σώσον αγαθέ τας ψυχάς ημών.

Εικόνα με την Παναγία και αναμμένα κεριά μέσα σε εκκλησία.

Προσευχή για αρρώστους - Προσευχή στην Παναγία να μας φυλάει από κάθε ασθένεια

Υπεραγία Θεοτόκε, τιμιωτέρα των χερουβείμ και ενδοξοτέρα των Σεραφείμ, πρόσδεξε την δέησιν του αμαρτωλού δούλου σου. Γνωρίζω την αμαρτωλότητά μου και ζητώ ως ικέτης σου τη θεία βοήθειά σου. Μη με εγκαταλείψεις στην αδυναμία μου αλλά ευλόγησέ με μέ τη θεία παρουσία σου. Η ασθένειά μου είναι γνωστή σε σένα και πρόστρεξε με τη μητρική αγάπη σου σε μένα τον αδύνατο που ζητά τη θεία ευσπλαγχνία σου. Σε παρακαλώ με όλη την καρδιά μου να με ελεήσεις. Μην αποστρέψεις το πρόσωπό σου από μένα τον αμαρτωλό, αλλά έλα και άγγιξε το σημείο της ασθένειάς μου και θεράπευσέ με. Εσένα παρακαλώ, ο αμαρτωλός και χωματένιος άνθρωπος, και δέομαι να κοιτάξεις το τραύμα του σώματός μου και μόνο η αφανής παρουσία σου θα θεραπεύσει την ασθένειά μου. Τα θαύματά σου είναι άπειρα στον κόσμο, που δοξάζεσαι απείρως από τους ευλαβείς χριστιανούς. Μην παραλείψεις και τη δική μου ικεσία μέσα στις μυριάδες ικεσίες των ανθρώπων. Παναγία Μητέρα μου, μην εγκαταλείψεις εμέ τον αμαρτωλό, αλλά δώσε μου δύναμη εκ της θείας δυνάμεώς σου για να θεραπευτώ. Παναγία ελεούσα, σώσε με και θεράπευσέ με. Πάντων θλιβομένων η χαρά, καί αδικουμένων προστάτις, καί πενομένων τροφή, ξένων τέ παράκλησις, καί βακτηρία τυφλών, ασθενούντων επίσκεψις, καταπονουμένων σκέπη καί αντίληψις, καί ορφανών βοηθός, Μήτερ τού Θεού τού Υψίστου, σύ υπάρχεις, Άχραντε, σπεύσον, δυσωπούμεν, ρύσασθαι τούς δούλους σου. Δέσποινα, προσδεξαι τάς δεήσεις τών δούλων σου, καί λύτρωσαι ημάς, από πάσης ανάγκης καί θλίψεως.Τήν πάσαν ελπίδα μου εις σέ ανατίθημι, Μήτερ τού Θεού, φύλαξον μέ υπό τήν σκέπην σου.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ